Greg Remmers: ‘Wat begint met een leugen, eindigt met een leugen’ II

 
Greg Remmers: Edelachtbaar college, mevrouw de officier van justitie, mij wordt gevraagd om mijn onschuld aan te tonen, als dat al mogelijk is, als ik papieren kan laten zien waaruit blijkt dat ik van december 2004 tm december 2008 nooit betrokken geweest kan zijn. Toch kan ik voor een deel mijn onschuld wel bewijzen. Ik wil eerst dit even zeggen: ‘Wat begint met een leugen, eindigt met een leugen’. Ik vind dat ik onterecht en op valse berichtgeving vanuit Italië, zonder dit eerst te checken, ben aangehouden. Op 22 juni, dinsdag om 04:00 ’s morgens zei een van de leden van de Nationale recherche me dat er een EAB liep tegen me. Ik wist niet wat dat betekende. Men vertelde me dat het een Europees aanhoudingsbevel was vanuit Italië. Op dat moment toen ik dit hoorde was ik totaal overdonderd, aangeslagen en verbaasd tegelijk. Ik zeg, Italië, voor wat dan? Later op de dag verscheen de Telegraaf met een groot artikel met mijn foto, ik zal u deze zo dadelijk laten zien. Een foto uit Nederland, van een ID-kaart, dus niet eens een foto van mij uit Italië.

Dat vind ik nog steeds vreemd. Ik zou in Hotel Tamanaco in Caracas in Venezuela samen met drugsbaronnen in Augustus 2005 plannen hebben gesmeedt om 700 kg cocaïne te smokkelen samen met leden van de maffia, zo zei mevrouw de officier van justie mevr Tonnenburg, waarop ik zei, mevrouw de officier dat is niet mogelijk. Ik kan nooit in Caracas Venezuela geweest zijn, ik zat toen vast. In de periode April 1999 tm juni 2006. Dat was voor de zaak ‘Speed’. Zo heette dit onderzoek. Ik heb niets met harddrugs, dat is niet mijn ding, maar vanaf die tijd wordt mij door justitie altijd harddrugs verweten. Mevrouw de officier was een tikkeltje verbaasd toen mevrouw de officier hoorde dat ik in die tijd vastzat, maar liet mij niet gaan. Er zouden nog wat stukken binnenkomen. Toch wordt ik direct al neergezet als de grote drugsbaron cq maffialid in de Telegraaf, op internet, etc etc. Altijd met toestemming van het Openbaar Ministerie. Hoe denkt u dan dat men mij in Italië zal behandelen? Zo wordt ik neergezet, ook in Italië en ook in de pers. Nogmaals, hoe denkt u dat men mij daar zal behandelen?


Op donderdag 1 Juli diende het schorsingsverzoek voor de raadkamer. Officier van justitie was mevrouw Ang. Ze had wat nieuwe stukken binnen-gekregen. Mijn advocaat meneer Mr. Meijering en ik konden lezen dat mevrouw de Officier mevr. Ang zei dat ik niet meer werd beschuldigd van die 700 kg in Italië. Het klopte dat ik in die tijd vastzat, in 2005, en dus niet gelogen had. Met andere woorden dat ik onmogelijk daar aanwezig in Caravas in Hotel Tamanaco in Venezuela had kunnen zijn, dus daar niets mee te maken kon hebben en had. Ik heb niets met harddrugs. Maar sta wel met foto en al als enige in de krant. De Telegraaf wijst met een grote beschuldigende vinger naar mij toe. Ik wordt als enige genoemd. Dat is me nogal wat. Het is één grote leugen en er volgden er nog meer. Ik snap niet waarom ik daarin altijd alleen sta. Er wordt altijd met een grote vinger naar mij toe gewezen als zijnde de grote drugsbaron. Italië had en heeft nu weer iets anders voor mij bedacht. Ik word nu beschuldigt dat ik Greg Remmers, jaah, een eigen vliegtuig zou hebben, en dat ik zelf de eerste financiëring zou doen. Ja, van partijen van minstens 500 kg per keer. Maar toen dat ook niet doorging werden er transporten gedaan met de boot naar Antwerpen.


Ik weet niet hoe men hier bij komt en loopt te raaskallen en al deze onzin om mij zomaar aan te wijzen en ook hiervan te beschuldigen, met name uit Italië. De officier van justitie heeft het over veel geld verdienen. Ik weet amper hoe ik elke maand moet rondkomen en ook om mijn gezin te kunnen onderhouden. Het zijn allemaal leugens. Overlevering naar Italië, waar ik zomaar drie a vier jaar of langer in voorarrest kan zitten en ook geen contact kan hebben met mijn vrouw, gezin en familie in deze tijd mag hebben. Met mijn leeftijd komt dat vrijwel zeker neer op een doodsvonnis, terwijl ik hier niets mee te maken heb. Nu kan er wel gezegd worden dat ik dit allemaal in Italië maar moet uitzoeken en vertellen, maar gelet op de verdenking dat ik bij de maffia zou horen, wordt daar niemand uit de voorlopige hechtenis gezet, ook al is er geen enkel bewijs voor dit alles. Ik vind dat er wel erg makkelijk wordt omgesprongen met Nederlanders. In die zin, dat ik gehoord heb hoe makkelijk je naar een land, Italië dus, gestuurd kan worden, waar je dus zomaar kunt zitten in de meest sobere en gevaarlijke omstandigheden. Italië is vele malen op de vingers getikt door de Europese Unie en ook door Strassburg wegens het niet nakomen van afspraken en voorwaarden. Dat zou toch beter geregeld moeten worden. Niets komen ze na in Italië. Ze zeggen ja, maar ze doen nee. Voorwaarden worden openlijk in de prullebak gegooit. Men heeft daar in Italië echt maling aan. Er zitten heel wat haken en ogen aan de uitlevering aan Italië.

Zonder dat er één bewijsmiddel hoeft te komen van Italïe. De officieren van justitie durven al te zeggen dat de Italianen de waarheid spreken, zonder dit allemaal te checken. Vooroordeel: Vanaf het begin is men al begonnen met leugens: Italië 700 Kg, vliegtuig 500 Kg cocaïne, een boot in Antwerpen, dan tot 2 keer aan toe aangehouden, dan een foto van mij bij Hotel Mercure, ja niet in Italië, maar hier in Nederland gemaakt. Klopt dit allemaal wel? Het is toch ongehoord vreemd. Zou de rest dan wel kloppen? Dat gelooft u dan toch zelf ook niet meer? Kijkt u eens hoe Italië te werk gaat met Nederland. Italië gaat er toch vanuit, ach Nederland gelooft ons toch wel. Het is daarom dat ik aan u vraag, laat Italië eerst bewijsmiddelen naar Nederland sturen, bijvoorbeeld tapgesprekken. Nee, niet een die men aan elkaar heeft geplakt. dat heb ik ook al meegemaakt in een andere zaak. Ik zou een gesprek hebben gehad, ja over bijvoorbeeld dat vliegtuig en over die 500 Kg cocaïne die ik zelf zou financiëren en die Dhr Kramer zou besturen en dit volgens de Italianen. Ik ken Dhr. Kramer niet.

Op zichzelf is dit toch al een raar verhaal? Het boot-verhaal, naar Antwerpen. Ik kan u nu al zeggen, deze bestaan niet, die gesprekken. Zo’n belangrijke zaak. Dit mag ik u toch wel vragen? Dit moet gecheckt worden. De Nederlandse overheid, justitie en rechters mogen dit, nee moeten dit nu toch ook zien? De waarheid moet uitkomen. Mijn advocaat Dhr Mr. Hermens en ik willen het horen. We weten dat dit nooit kan hebben en heeft plaatsgevonden. Het is wel Italië waar wij het over hebben. Het zijn leugens en nog meer leugens van Italië, al vanaf het begin. Wij zijn wel Nederlandse onderdanen en wonen hier in Nederland. Voor zover ik het nu begrijp is mijn naam genoemd in een gesprek vanuit Italië, waar ik zelf niet bij ben geweest. Één telefoongesprek en ik wordt daar voor aangehouden. Weet u hoe veel mijn naam genoemd wordt in telefoongesprekken? Op straat, in tijdschriften, in kranten, in huizen van bewaring, voor wat dan ook wat ik niet weet. Ja zelfs in Italië. Ik ben 62 jaar en 5 maanden oud. De laatste jaren wordt ik zomaar uit het niets beschuldigd van zaken waar ik niets mee te maken heb en niets vanaf weet. Ook nu weer in deze zaak weet ik niets van dit af, Dat zal wel blijken.

(Rechter vraagt: Is dat nu de laatste pagina? Greg Remmers lichtelijk geirriteerd, maar beleefd: Mevrouw de voorzitter, na 3 maanden zitten, mag ik toch wel 5 minuten tijd hebben? De rechter knikt. Greg Remmers: Dank u wel)

Ik heb een lieve vrouw en een goede moeder voor onze zoon Jason. Ze is als een moeder voor mijn andere kinderen. Deze anderen zijn al groot. Behalve Jason van 2,5 jaar oud. Jason heeft mij al moeten missen, een keer 16 maanden, voor de Brazilië-zaak. Deze zaak is geschorst op 19 december. Ook deze zaak zit vol met leugens. Er zijn zelfs spullen neergelegd in mijn huis door de nationale recherche. Valsheid, fraude, ook in de Brazilië-zaak komt de waarheid naar buiten. Als u de overlevering toestaat zie ik mijn zoontje Jason voor zo lange tijd niet opgroeien. Dat heb ik al bij mijn andere kinderen ook niet mogen meemaken. Edelachtbaar college, officier, mevrouw de voorzitter, ik zeg u dat ik totaal onschuldig ben. Ik weet niets van vliegtuigen, partijen van 500 Kg, boten naar Antwerpen en ik heb nooit met die hoofd-beschuldigde gesprekken gehad met Italië. Men moet ook niet vergeten dat wij Nederlandse onderdanen zijn, waar men toch wel voorzichtig mee om moet gaan, en niet zomaar zonder enkel bewijs uileveren aan Italïe, die zich nergens aan houden, alleen volzitten met leugens in deze zaak. Hier kan ik tot slot dit nog vragen, hier heb je nog rechten, in Italië niet meer. Ik dank u.

Op 17 September volgt om 12:30 de uitspraak in de rechtbank aan de Parnassusweg in Amsterdam.

Zal Nederland zijn eigen onderdanen uitleveren? Gaat men voorbij aan de onduidelijkheden in het overleveringsverzoek of zal Italië toch eerst met sterkere argumenten en bewijzen moeten komen? Je zou zeggen van wel. Maar waarom blijft het intussen zo angstvallig stil vanuit Den Haag? Is men daar soms te druk met formeren. Zijn deze verdachten slachtoffer van de maandenlange kabinetsformatie-onderhandelingen? Of streeft men tegenwoordig niet meer naar rechtvaardige rechtspraak? Levert Nederland onderdanen uit aan een land dat op één land in de Europese Unie na, nl Turkije met 2000 keer, het hoogste aantal schendingen van het EVRM kent, nl Italië met 1500 keer. Je houdt je hart vast als je naam valt in een land waar men het dus niet zo nauw neemt met het EVRM….

Bondtehond

Dit bericht werd geplaatst in Crime en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s